BdT 389.30 — Joglar, fe qed eu dei
«Joglar, fe qed eu dei» di Raimbaut d'Aurenga (BdT 389.30): testo completo, 52 versi con annotazione sintattica e bibliografia di riferimento.
Raimbaut d'Aurenga — BdT 389.30
- Joglar, fe qed eu dei
- a Dieu ni a ma donna ni a mei,
- qazutz son en esfrei
- q’ar mais ancor non vei
- lieis a cui totz m’autrei
- per ar e per totz tems.
- E serem mais ensems,
- eu sai, q’o tol ma domna. Qar trop tems?
- L’un oil me·n fus redems
- q’eu non temes t’estrems;
- sol vos — se·n era sems —
- meins no me·n presasetz.
- C’anc fams, ni sons, ni setz
- no·m destreis tan, uns ni tuig millia vetz,
- com fai sos talans fretz.
- Q’en breu de vent m’abretz
- car vos non vei, cui letz
- de sofrir mon perill.
- A! Domn’ ap cor volpill,
- gran paor ai qe·il bocha me rovill
- q’ar del col tro al cill
- no·us bais, qi qe·n grondill;
- q’eu n’iria en eissill
- enanz c’autra·m baizes.
- E com morrai ades!
- Si·m cocha·l bes q’eu n’aic! Q’el luec tornes!
- A, domna, ·l plus confes
- ome qez anc ames
- acorres, si que pres
- de vos sia mos cors!
- Ai! Talens, car no mors?
- E Seignier Dieus, gitasses lo tost fors!
- O q’il sembles ma sors
- a cels qe sabo·l destors,
- si qe nostre demors
- fos per totz acuillitz!
- Domna, no·m faz marritz
- per qe·m tegna de vos per eschernitz;
- mas qar lur fals critz
- dels enojos traitz
- tem, e tant son eissitz
- del bon sen c’aver soill.
- Per l’espavent mi doill
- e pel gran be, qu’avant n’ai fait orgoill,
- si q’ieu non deing mon oill
- girar ves autre foill,
- qar mos cors no m’acoill
- q’ieu ves vos mi renei.
- Domna, si lai on soill
- no·us vei en breu·m renei.
- Far m’en podes orgoill:
- q’ans morrai qe·m renei!