BdT 389.17 — Assaz m’es belh

«Assaz m’es belh» di Raimbaut d'Aurenga (BdT 389.17): testo completo, 75 versi con annotazione sintattica e bibliografia di riferimento.

Raimbaut d'Aurenga — BdT 389.17

  1. Assaz m’es belh                 
  2. que de novelh                   
  3. fassa parer                     
  4. de mon saber                    
  5. tot plan als prims sobresabens  
  6. que van comdan                  
  7. qu’ab sen d’enfan               
  8. dic e fatz mos captenemens;     
  9. e sec mon cor                   
  10. e·n mostri for                  
  11. tot aisso don ilh m’es cossens. 
  12. Qui qu’en favelh,               
  13. lo m’es pro belh                
  14. de mon saber:                   
  15. qu’en sai mielhs ver            
  16. (sitot no suy mout conoyssens)  
  17. que·l trop parlan               
  18. que van comdan                  
  19. “Folhs es. — Non es. — Si es sos sens.”
  20. Qu’ar tost salh for                    
  21. ab belh demor                          
  22. gen motz leugiers, cortes, valens.     
  23. Ab sen novelh                          
  24. dic e favelh                           
  25. mon saber ver                          
  26. e·l fas parer                          
  27. lay on tanh que sia parvens;           
  28. que son enfan                          
  29. li mielhs parlan                       
  30. vas me; e sai qui·m n’es guirens,      
  31. ab que·m demor                         
  32. gen dins mon cor                       
  33. si que·l dir no·m passa las dens.      
  34. Don d’amar dic:                        
  35. qu’am si ses tric                      
  36. lieys qu’amar deg,                     
  37. que·l miels adreg                      
  38. (s’eron sert cum l’am finamens)        
  39. m’irion sai                            
  40. preguar hueymai                        
  41. que·ls essenhes cum aprendens          
  42. de ben amar;                           
  43. e neus preguar                         
  44. m’en venrion dompnas cinc cens.        
  45. Ben ai cor ric                         
  46. plus qu’ieu non dic                    
  47. e tan adreg                            
  48. que ducx ni reg                        
  49. no prez, si no·m prez’ eissamens;      
  50. a cuy no·m play,                       
  51. ieu suy de say;                        
  52. et amarai mos bevolens.                
  53. No vuelh preguar,                      
  54. que miels m’er car                     
  55. q’om mi prec, qu’ieu prec manhtas gens.
  56. L’enojos tric,                         
  57. sian del ric                           
  58. sobeiran reg                           
  59. maudig, e deg                          
  60. dels janglos parliers maldizens!       
  61. Gic m’en hueymai,                      
  62. que·l dir no·m plai                    
  63. tan m’es lur mentaure cozens!          
  64. Que s’il tug car                       
  65. meron, amar                            
  66. no·ls poiria, que·l cor m’en vens.     
  67. Pauc sap d’amar                        
  68. qui tem preguar                        
  69. Deu, qu’el maldia los manens.          
  70. E·t voill pregar,                      
  71. vers, ab diz car                       
  72. que lai en Urgel te prezens,           
  73. Ab talen car                           
  74. si·m fai amar.                         
  75. E·l bon esper qu’eu n’ai guirens!