BdT 293.26 — Ges l’estornels no·n s’ublida
«Ges l’estornels no·n s’ublida» di Marcabru (BdT 293.26): testo completo, 84 versi con annotazione sintattica e bibliografia di riferimento.
Marcabru — BdT 293.26
- Ges l’estornels no·n s’ublida
- quant ac la razon auzida,
- c’ans ha sa vi(d)a cuillida;
- del dreg volar no s’alen[s]a,
- tant anet
- e volet;
- e seguet
- lo devet:
- orguanet
- e trobet;
- a chantar comensa.
- Sobr’una branca florida
- lo francx auzels brai e crida;
- tant ha sa votz esclarzida
- qu’ela n’a auzit l’entensa.
- L’us declui;
- lai s’esdui
- truesca lui.
- «Auzels, fui!»
- ditz. – «Per cui
- fas tal brui
- ho tal amortensa?»
- Di l’estornels: «Part Lerida
- a pros estan d’escremida,
- c’anc no saup l’us de gandida:
- plen a de falsa crezensa.
- Mil amic
- se·n fan ric;
- per l’abric
- que·us servic,
- lo meric
- del charric
- n’aura ses faillensa».
- «Auzels, a tort m’a envazida;
- mas, pos amor no·m reisida –
- mas qu’ieu no soi sa plevida –
- en cug’aver m’entendensa?
- L’autr’ami(e)u
- son veilli(e)u
- e badiu
- tug d’u briu;
- s’es aisiu
- dam eschiu,
- s’essag contenensa.
- Az una part es partida
- ma fin’amistatz plevida;
- son joc revit si·l m’envida.
- Auzels, per ta conoisensa,
- so·l diguatz,
- qu’en un glatz
- l’eveiatz
- deziratz
- er l’abatz,
- ans asatz
- que n’aiam lezensa.
- La cambra er de cel guarnida
- d’un ric jauzir per jauzida,
- c’ab dous baizar, ses sentida,
- desotz se pla[n]t de plazensa.
- Vai e·l di
- qu’el mati
- s’i aisi,
- que sotz pi
- farem fi,
- sotz lui mi,
- d’esta malvolensa».
- Gent ha la razon fenida.
- Estornels cui l’aura guida
- son senhor [di]: «Conquerida
- vos ai amor de valensa;
- c’als mil drutz
- ha rendutz
- mil salutz,
- e pagutz –
- per c’os dutz
- ses traütz –
- de falsa semensa.
- S’al mati
- les aqui
- on vos di,
- eu·s mandi
- qu’es ardi –
- d’el jardi,
- e que·us mat e·us vensa!»