BdT 389.17 — Assaz m’es belh
«Assaz m’es belh» de Raimbaut d'Aurenga (BdT 389.17): texto completo, 75 versos con anotación sintáctica y bibliografía de referencia.
Raimbaut d'Aurenga — BdT 389.17
- Assaz m’es belh
- que de novelh
- fassa parer
- de mon saber
- tot plan als prims sobresabens
- que van comdan
- qu’ab sen d’enfan
- dic e fatz mos captenemens;
- e sec mon cor
- e·n mostri for
- tot aisso don ilh m’es cossens.
- Qui qu’en favelh,
- lo m’es pro belh
- de mon saber:
- qu’en sai mielhs ver
- (sitot no suy mout conoyssens)
- que·l trop parlan
- que van comdan
- “Folhs es. — Non es. — Si es sos sens.”
- Qu’ar tost salh for
- ab belh demor
- gen motz leugiers, cortes, valens.
- Ab sen novelh
- dic e favelh
- mon saber ver
- e·l fas parer
- lay on tanh que sia parvens;
- que son enfan
- li mielhs parlan
- vas me; e sai qui·m n’es guirens,
- ab que·m demor
- gen dins mon cor
- si que·l dir no·m passa las dens.
- Don d’amar dic:
- qu’am si ses tric
- lieys qu’amar deg,
- que·l miels adreg
- (s’eron sert cum l’am finamens)
- m’irion sai
- preguar hueymai
- que·ls essenhes cum aprendens
- de ben amar;
- e neus preguar
- m’en venrion dompnas cinc cens.
- Ben ai cor ric
- plus qu’ieu non dic
- e tan adreg
- que ducx ni reg
- no prez, si no·m prez’ eissamens;
- a cuy no·m play,
- ieu suy de say;
- et amarai mos bevolens.
- No vuelh preguar,
- que miels m’er car
- q’om mi prec, qu’ieu prec manhtas gens.
- L’enojos tric,
- sian del ric
- sobeiran reg
- maudig, e deg
- dels janglos parliers maldizens!
- Gic m’en hueymai,
- que·l dir no·m plai
- tan m’es lur mentaure cozens!
- Que s’il tug car
- meron, amar
- no·ls poiria, que·l cor m’en vens.
- Pauc sap d’amar
- qui tem preguar
- Deu, qu’el maldia los manens.
- E·t voill pregar,
- vers, ab diz car
- que lai en Urgel te prezens,
- Ab talen car
- si·m fai amar.
- E·l bon esper qu’eu n’ai guirens!