BdT 293.5 — El son d’esviat chantaire
«El son d’esviat chantaire» de Marcabru (BdT 293.5): texto completo, 56 versos con anotación sintáctica y bibliografía de referencia.
Marcabru — BdT 293.5
- El son d’esviat chantaire
- veirai si pusc un vers faire
- de fals’amistat menuda,
- c’aissi leu pren e refuda,
- puois sai ven e lai mercada,
- e morrai si no·m n’esclaire.
- Cest’amors sap engan faire,
- ab engan ses aigua raire,
- puois qan l’a ras se remuda
- e qier autrui cui saluda,
- a cui es doussa e privada,
- tant qe·l fols deven musaire.
- Non puosc dompnas trobar gaire
- que blancha amistatz no·i vair’e
- a presen o a saubuda
- n’aia vergoigna perduda,
- si que la meins afrontada
- n’a laissat cazer un caire.
- Moillerat, per saint Ylaire,
- son d’una foldat confraire,
- q’entr’els es gerra moguda,
- tals que cornutz s’acornuda,
- e cogotz copatz-copaire:
- puois eis la coa de[u] braire.
- Tals cuid’esser ben gardaire
- de la soa e de l’autrui laire,
- c’atretals es de venguda
- d’aicel de sai, que la cuida:
- si l’us musa l’autre bada
- et ieu sui del dich pechaire.
- De nien sui chastiaire,
- e de foudat sermonaire,
- car puois la flam’es nascuda
- del fol drut e de la druda
- si·l fols art per l’abrasada,
- no·n sui mal merens ni laire.
- Tant cant bos jovens fon paire
- del segle e fin’amors maire,
- fon proeza mantenguda
- a celat et a saubuda,
- mas er l’ant avilanada
- duc e rei et emperaire.
- Q’ieu sui assatz esprovaire,
- deffendens et enqistaire,
- e vei cum jovens se tuda,
- per que amors es perduda
- e de joi deseretada,
- e cum amars es cuiaire.
- L’amors don ieu sui mostraire
- nasquet en un gentil aire
- el luoc on ill es creguda:
- es claus de rama branchuda
- e de chaut e de gelada,
- q’estrains no l’en puosca traire.
- Desirat per desiraire
- a nom qui·n vol amor traire.