BdT 293.27 — Lan qan cor la doussa bisa
«Lan qan cor la doussa bisa» de Marcabru (BdT 293.27): texto completo, 52 versos con anotación sintáctica y bibliografía de referencia.
Marcabru — BdT 293.27
- Lan qan cor la doussa bisa
- e·l gens terminis m’aonda,
- vuoill que mos chans no s’esconda
- et auia·l om loing e pres;
- e teing m’a gran meravilla,
- si que chant ar en confes,
- si nuills fals motz i roïlla.
- L’uoill mostron al cor la via
- per que lur sens es cumfonda;
- e, ma·l crims del fol sobronda,
- fora·il mieills ja non nasques,
- que mas ab trichar bercilla,
- espera pieitz enapres
- que qi·l cremav’en grazilha.
- Qui de l’autrui no·is chastia,
- ben es c’om del sieu refonda.
- Qand amars faill, amors loinda
- al ric recrezen engres;
- e pois tant cant viu perilla,
- e·l blasmes sec l’en ades,
- c’ar viu d’autrui remasilla.
- Cill que per marit no·is fiza,
- vol c’om de lieis parl’e bonda;
- on plus mer, mais i aonda:
- cais cortesia sembles.
- Mas de dos en sus grondill a,
- la putia l’es apres,
- que la sec e la bresilla.
- E mentr’estai d’aital guisa
- fai don no–fes s’aprionda,
- e·l gaichos es latz l’esponda
- qe·il recrezens [no]’scampes;
- e vas nuill latz no·is gancilla
- q’el aqui no·il sia ades,
- pois que a son drut frezilha.
- Aqest pareills fai paria
- don nais semenssa no–monda,
- per que dreitz e fes esfronda
- e mout home·n son envers.
- Cill an ab lor la corilla
- don engans estai en pes,
- e leials fes contrabilla.
- Vas la fenida s’embria
- lo vers, s’es qui·l chant ni·l gronda.
- Ditz c’amors es desironda
- que tost fai son par confes.
- Qand ve a la sofrachilla,
- tals compains l’estai de pres,
- per que sovens s’estendilla.
- Lo mal que sovens l’estrilla
- non agra ja si·m crezes,
- tort aura si m’en corilla.