BdT 293.20 — Ad un estrun
«Ad un estrun» de Marcabru (BdT 293.20): texto completo, 42 versos con anotación sintáctica y bibliografía de referencia.
Marcabru — BdT 293.20
- Ad un estrun
- vei, Marcabrun,
- qe·l comjat voletz demandar:
- de mal partir
- non ai cossir,
- tant sabetz mesura esgardar.
- Ja non creiretz
- d’aquesta vetz
- cels qe nos volrian mesclar:
- no·t teing per mois
- si non conois
- cals te vol ja far folleiar.
- Grans er tos sens
- si ren sai prens
- per nuilla paor de chantar
- en auta votz
- que ruich e clotz
- e non grazilla naut ni clar.
- S’agues aver
- e mon poder,
- garnitz vos fora del donar,
- e car non l’ai,
- prendetz balai
- que no·n podetz ren als portar.
- Petitz enfans
- m’as trobatz tans
- qe l’uns no.n pot l’autre levar:
- sil m’an escos
- – fe qe dei vos –
- tot, cant que solia gabar.
- De gran folles
- t’es entremes,
- cum fez lo moutos de lairar,
- qan sai de Bles
- a mi vengues
- per negun aver conqistar.
- Reconogut
- t’ai, Pan-Perdut,
- e cuiavas ton nom celar:
- qan tornaretz
- segurs seretz
- de seignor et ieu de joglar.