BdT 293.14 — [Co]ntra [l’i]vern que s’e[n]ansa
«[Co]ntra [l’i]vern que s’e[n]ansa» de Marcabru (BdT 293.14): texto completo, 58 versos con anotación sintáctica y bibliografía de referencia.
Marcabru — BdT 293.14
- [Co]ntra [l’i]vern que s’e[n]ansa
- ab cossi[ri]er que m’as[sa]ilh,
- m’es belh [q]ue del chant [m]’enans
- ans [q]u’autre cossirs m’assalha:
- pus per un cosselh descresc,
- no m’es ops qu’autre m’en cresca,
- qu’ieu suy assis en trebalh
- e levatz en la balansa.
- D’aquesta say que·m trebalha
- e·m ten en aquest balans,
- qu’ab doussa sabor azesca;
- sos digz de felho azesc.
- Mos talans e sa semblansa
- so e no so d’un entalh,
- pueys del talent nays semblans
- e pueys ab son dig l’entalha,
- qu’ar si l’us tray ab mal vesc
- lo brico, l’autre l’envesca.
- L’amar d’aquesta nom falh
- pels tricx enoios d’amansa,
- ab sol qu’en amar nom falha,
- e·n sia d’amar amans
- ab guirbaudon qu’em paresca
- plus tozetz que no·m paresc.
- Per cujatz n’ay esperansa
- qu’enquer ab mi s’enguasalh
- mas tan n’a y bons esperans
- – estranhs, de corta guasalha –
- qu’en mieg mon afar folesc
- non dic paraula follesca.
- La musa port’ e·l badalh
- selh qu’en amar a fizansa,
- qu’estra grat mus’ e badalh[a]
- soven, so vos afizans:
- qu’amors adoncx entrebresca
- enginhos desentrebresc.
- Ab felhona deziransa
- ed estranhatg’ e baralh
- pays amors los dezirans,
- cuy vir’ e vol[v] em baralla,
- qu’una·m n’a en ufanesc
- pagut d’aital ufanesca.
- [. . . . . . . -alh
- . . . . . . . . sobransa
- . . . . . . . . . . -alha]
- d’esta qu’ieu chant es sobrans
- sos pretz [. . . . . -esca
- . . . . . . . . . -esc.]
- [. . . . . . . prezansa
- . . . . .] senes devinalh
- et en valor es prezans
- neychas segon devinalha,
- quar si per lieys no m’espresc,
- non aten qu’autra m’espresca.
- Selh qui fes lo vers e·l tresc
- no sap don si mou la tresca.
- Marcabrus a fag lo tresc
- e no sap don mou la tresca.