BdT 389.15 — Er quant s’embla·l foill del fraisse
“Er quant s’embla·l foill del fraisse” by Raimbaut d'Aurenga (BdT 389.15): full text, 59 verses with syntactic annotation and reference bibliography.
Raimbaut d'Aurenga — BdT 389.15
- Er quant s’embla·l foill del fraisse
- e·l ram s’entressecon pel som
- (que per la rusca no·i poja
- la dolz’umors de la saba)
- e·ill aucel son de cisclar mut
- pel freit que par que·ls destrenga —
- mas ges per aitant no·m remut
- que·l cor no·m traia fait de drut.
- Qu’eu reverdisc et engraisse
- quan tot’altr’alegresa rom;
- e si tot mos gauz s’enoja
- a tal c’a prezen non gaba,
- ges per tant non es remanzut
- qu’ab lei de cui teing Aurenga
- no·m aian tan mei prec valgut
- qu’ab si m’a baizan retengut.
- Per qu’eu lau qu’us quecs s’en laisse,
- pos malgrat lor n’ai mai del nom;
- qu’er ges neus ni vens ni ploja —
- si sa grans merces m’acaba
- mon car desir qu’ai tan volgut —
- no·m pot tolre, ni lauzenga,
- l’amor que·i mes ab gran vertut
- Deus, quant m’ac asi elegut.
- Ha domna! si ja·m biaisse
- ves vos, ni pren vouta ni tom
- adoncs si’ eu pres en boja!
- Si ja tan mos cors mescaba,
- qu’al meu tort me virez l’escut!
- E cofonda Deus la lenga
- que diz a frau ni a saubut
- re per qu’amdui siam perdut!
- Qu’eu non voill que de nos baisse
- l’Amors, que ges del dart del plom
- no·ns feri (ans sai que voja
- de nos tot mal et arraba):
- qu’anc no tant — deu esser crezut —
- doas res — qui que s’en fenga —
- no·s ameron — si Deus m’ajut —
- cum nos fam e farem canut.
- Ai, dona! quar tan m’abaisse
- que no·us vey lay on essems fom,
- no creyatz que mot no·m coja;
- mas per dig d’una sillaba
- er mantenen reconogut
- tot so qu’az Amor covenga:
- per qu’ieu del ben qu’en agr’ agut
- sai e crey qu’ieu n’ai molt perdut.
- E ja trobaire no s’eslaisse:
- qu’anc pos Adams manget del pom
- no valc — si tot quex s’enbroja —
- lo seus trobars una raba
- ves lo meu que m’a erebut;
- ni taing q’us tan aut s’en prenga, —
- qu’eu ai trobat e cossegut
- lo miels d’amor tant l’ai quesut.
- E, qui m’en desmen, tost prenga
- lo bran e la lans’ e l’escut,
- q’eu l’en rendrai mort e vencut.