TROBADORICA · Das Projekt · Wortschatz · Syntax · Trobadors · Texte · Bibliografie
BdT 389.18 — Assatz sai d’amor ben parlar
„Assatz sai d’amor ben parlar“ von Raimbaut d'Aurenga (BdT 389.18): vollständiger Text, 61 Verse mit syntaktischer Annotation und Referenzbibliografie.
Raimbaut d'Aurenga — BdT 389.18
Assatz sai d’amor ben parlar ad ops dels autres amadors; mas al mieu pro, que m’es plus car, non sai ren dire ni comtar; qu’a mi non val bes ni lauzors ni mals-digz ni motz avars; mas ar sui vas Amor aitaus fis e bos e francs e liaus Per qu’ensenharai ad amar los autres bos dompneyadors; e si·n crezon mon essenhar far lor a d’amar conquistar tot aitan cant volran de cors! E si’ oguan pendutz o ars qui no m’en creira, qar bon laus n’auran selhs qu’en tenran las claus! Si voletz dompnas guazanhar, quan querretz que·us fassan honors, si·us fan avol respos avar vos las prenetz a menassar; e si vos fan respos peiors datz lor del ponh per mieg sas nars; e si son bravas siatz braus! Ab gran mal n’auretz gran repaus. Ancar vos vuelh mais ensenhar ab que conquerretz las melhors. Ab mals digz et ab lag chantar que fassatz tut, et ab vanar; e que honretz las sordeyors. Per lor anctas las levetz pars, e que guardetz vostres ostaus que non semblon gleisas ni naus. Ab aisso n’auretz pro, so·m par. Mas ieu·m tenrai d’autras colors per so quar no·m agrad’ amar; que ja mais no·m vuelh castiar, que s’eron totas mas serors! Per so lor serai fis e cars, humils e simples e leyaus, dous, amoros, fis e coraus. Mas d’aisso·us sapchatz ben gardar, que so qu’ie·n farai er folhors. Non fassatz ver que nesci par; mas so qu’ieu ensenh tenetz car si non voletz sofrir dolors ab penas et ab loncs plorars! Qu’aissi lor for’ envers e maus si mais m’agrades lor ostaus. Mas per so·m puesc segurs guabar qu’ieu, et es mi grans deshonors, non am ren, ni sai qu’es enquar! Mas Mon Anel am, que·m ten clar, quar fon el det . . . Ar son, trop sors! Lengua, non mais! Que trop parlars fai piegz que pechatz criminaus; per qu’ieu·m tenrai mon cor enclaus. Mas be·l sabra Mos Belhs Jocglars; qu’ilh val tant, e m’es tan coraus, que ja de lieys no·m venra maus. E mos vers tenra, qu’era·l paus, a Rodes, don son naturaus.