BdT 70.27 — Lonc tems a qu’eu no chantei mai
«Lonc tems a qu’eu no chantei mai» de Bernart de Ventadorn (BdT 70.27): text complet, 66 versos amb anotació sintàctica i bibliografia de referència.
Bernart de Ventadorn — BdT 70.27
- Lonc tems a qu’eu no chantei mai
- ni saubi far chaptenemen.
- ara no tem ploya ni ven,
- tan sui entratz en cossire
- com pogues bos motz assire
- en est so, c’ai . . . . . .
- si tot no·m vei flor ni folha,
- melhs me vai c’al tems florit,
- car l’amors qu’eu plus volh, me vol.
- Totz me desconosc, tan be·m vai ;
- e s’om saubes en cui m’enten,
- ni auzes far mo joi parven !
- del melhs del mon sui jauzire !
- e s’eu anc fui bos sofrire,
- ara m’en tenh per garit,
- qu’e re no sen mal que·m dolha.
- si m’a jois pres e sazit,
- no sai si·m sui aquel que sol !
- El mon tan bon amic non ai,
- fraire ni cozi ni paren,
- que, si·m vai mo joi enqueren,
- qu’ins e mo cor no·l n’azire.
- e s’eu m’en volh escondire,
- no s’en tenha per träit.
- no volh, lauzengers me tolha
- s’amor ni·m leve tal crit
- per qu’eu me lais morir de dol.
- C’ab sol lo bei semblan que·m fai
- can pot ni aizes lo·lh cossen,
- ai tan de joi que sol no·m sen,
- c’aissi·m torn e·m volv’ e·m vire.
- e sai be, can la remire,
- c’anc om belazor no·n vit ;
- e no·m pot re far que·m dolha
- Amors, can n’ai lo chauzit
- d’aitan com mars clau ni revol.
- Lo cors a fresc, sotil e gai,
- et anc no·n vi tan avinen.
- pretz e beutat, valor e sen
- a plus qu’eu no vos sai dire.
- res de be no·n es a dire,
- ab sol c’aya tan d’ardit
- c’una noih lai o·s despolha,
- me mezes, en loc aizit,
- em fezes del bratz latz al col.
- Si no·m aizis lai on ilh jai,
- si qu’eu remir son bel cors gen,
- doncs, per que m’a faih de nien ?
- ai las ! com mor de dezire !
- vol me doncs midons aucire,
- car l’am ? o que lh’ai falhit ?
- ara·n fassa so que·s volha
- ma domna, al seu chauzit,
- qu’eu no m’en planh, si tot me dol.
- Tan l’am que re dire no·lh sai ;
- mas ilh s’en prend’ esgardamen,
- qu’eu non ai d’alre pessamen
- mas com li fos bos servire.
- e s’eu sai chantar ni rire,
- tot m’es per leis escharit.
- ma domna prec que m’acolha,
- e pois tan m’a enriquit,
- no sia qui dona, qui tol.
- De cor m’a, coras se volha.
- ve·us me del chantar garnit,
- pois sa fin’amors m’o assol.